Σκέψεις και Λέξεις
Σχολιάστε

Κάπου στο δρόμο, σ’ ονειρεύτηκα


Φοβήθηκα ξέρεις. Κάπου διάβασα πως η καρδιά χαλάει.
Μου ήρθε η εικόνα ενός παλιού ρολογιού που τώρα πια έχει σταματήσει.
Κι όσο κι αν το χτυπάς με μανία, δε δουλεύει πια…
Είναι η καρδιά σαν τα ρολόγια; Μετράνε το χρόνο οι καρδιές;
Μετράνε οι χτύποι σου τα δευτερόλεπτα;

Δεν ξέρω τι συμβαίνει. Ακόμα δεν έμαθα… Βούτηξα αλλά δεν έμαθα.
Ο χρόνος είναι τόσο αργός. Κι αυτό θα έπρεπε να είναι καλό.
Να τον προλαβαίνεις και να τον απολαμβάνεις.
Δεν ξέρω τώρα πού βρίσκομαι. Ούτε τί είναι καλό.
Φοβάμαι ακόμα ξέρεις. Φοβάμαι πως η καρδιά μου δε δουλεύει.
Φοβάμαι πως σταμάτησε.

Κι όσο ψηλά κι αν την πετάξω, όσο δυνατά κι αν πέσει κάτω, θα μείνει έτσι.
Ακέραια. Πέτρινη κι ακέραια.

Αλλά είναι κι αυτές οι νύχτες.
Αυτές οι νύχτες που δεν μπορώ να σταματήσω να ψαχουλεύω τη ζωή μου.

Έχω μια απότομη αυθόρμητη ικανότητα να προστατεύω την καρδιά μου.
Την τυλίγω με το πιο σκληρό υλικό του συναισθηματικού μου κόσμου.

Θυμάμαι πώς είναι να παραδίνεσαι αμαχητί.
Γι αυτό έμαθα να μάχομαι.

Είναι που κάπου στο δρόμο,
σ’ ονειρεύτηκα…

[Απόσπασμα Προσωπικής Συλλογής 2005-2015]

photo by David Phan
Advertisements
This entry was posted in: Σκέψεις και Λέξεις

by

Μια φορά κι έναν καιρό... ηθοποιός, με σπουδές στο marketing, παρολίγον χορεύτρια, νυν συγγραφέας κι όλα τα ονειροπόλα παρελκόμενα.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s