Σκέψεις και Λέξεις
Comment 1

Οι αγάπες των σκουπιδιών


Θα μπορούσα ν’ αγαπήσω όλον τον κόσμο. Αλλά ποιος είπε ότι είναι σωστό ή και καλό ακόμα ν’ αγαπάς όλον τον κόσμο; Και με ποια ιδιότητα; Θα μπορούσα. Με την ίδια ιδιότητα του σφουγγαριού που σου έχω ήδη αναφέρει. Με εκείνη που απορροφώ τόσο εύκολα τον πόνο ακόμα κι όταν δεν είναι δικός μου. Με την ίδια ιδιότητα συνήθιζα να στραγγίζω παντού αγάπη. Μα πες μου, αλήθεια, ποιος λέει πως το να στραγγίζεις τ’ αποθέματα της αγάπης που κουβαλάς είναι καλό; Καλό για εσένα αλλά και για τους άλλους.

Έχεις σκεφτεί ποτέ, πως το να δίνεις αγάπη η οποία δεν έχει πού να φτάσει, εξαντλεί ταυτόχρονα πομπό και δέκτη; Διότι από τη μία, εσύ προσφέρεις το δικό σου απόθεμα ενέργειας ενώ η άλλη πλευρά δεν έχει την ικανότητα να τη δεχτεί. Ποιός ο ρόλος της αγάπης σε μια τέτοια συναλλαγή; Όταν εσένα σου αφαιρεί ένα κομμάτι σου και την ίδια ώρα το κενό κάποιου άλλου παραμένει ασυμπλήρωτο. Μοιάζει σαν να πετάς την αγάπη στα σκουπίδια. Πόσες αγάπες, αλήθεια, έχεις πετάξει στα σκουπίδια;

Κι εσύ θα μου πεις πως καμία αγάπη δεν πάει χαμένη. Κι εγώ θα σου πω, πως όταν μια αγάπη δε βρίσκει προορισμό χάνεται και χάνεις. Δε γεμίζει κανείς κι εσύ αντίστοιχα αδειάζεις. Γιατί δεν χρειάζεται απαραίτητα να σου επιστραφεί για να επαναφορτίσεις το μέσα σου. Και μόνο αν βρει τόπο ευγνωμοσύνης ν’ ακουμπήσει η αγάπη που έδωσες, έναν αποδέκτη που θα την εκτιμήσει, τότε και μόνο θα μετασχηματιστεί σε δύναμη κι εσύ θα την πάρεις πολλαπλάσια πίσω την ίδια ώρα και στιγμή.

Όμως τι γίνεται με τις αγάπες που πέφτουν στα σκουπίδια; Με όλες εκείνες που σ’ έκαναν να πετάξεις το χρόνο σου, κάνοντάς σε ν’ αργήσεις να φτάσεις στην αληθινή αγάπη;

Για κάθε αγάπη που πετάς, συμβαίνουν δύο πράγματα. Πρώτον, ή κατανοείς την πολύτιμη αξία της και σταματάς να τη σπαταλάς αλόγιστα, διότι αντιλαμβάνεσαι πως χρειάζεσαι να κρατήσεις ένα ελάχιστο απόθεμα για να τροφοδοτείς τον εαυτό σου αλλά και για να έχεις την ικανότητα να την προσφέρεις εκεί που πραγματικά μπορούν να τη δεχτούν, ή δεύτερον, γίνεσαι ένα στεγνό σφουγγάρι που φοβάται να απορροφήσει αλλά και να στραγγίξει το οτιδήποτε. Κι έτσι καταλήγεις στη θέση εκείνου που είναι ανίκανος να δεχτεί την όποια αγάπη του προσφέρεται, συνεχίζοντας να συμβάλεις έτσι στο φαύλο κύκλο των σκουπιδιών…

Όμως οι αγάπες των σκουπιδιών σου, έχουν μια μοναδική ιδιότητα. Είναι δικές σου. Σου ανήκουν. Γιατί δεν έφτασαν πουθενά. Δεν ακούμπησαν κάπου για να γυρίσουν πίσω. Απλά έπεσαν εκεί που τις άφησες. Οπότε, έστω και αργά, έχεις αυτήν την πολύτιμη επιλογή. Να μαζέψεις μία προς μία κάθε αγάπη που έπεσε στο καλάθι των αχρήστων. Κι έτσι να φτιάξεις κάτι χρήσιμο.

Μάζεψα, λοιπόν, όλες τις αγάπες των σκουπιδιών μου και τις επέστρεψα σε εμένα. Και ξέρεις κάτι; Αγαπάω όλον τον κόσμο. Αγαπώντας πρώτα και περισσότερο τον εαυτό μου. Κάνοντάς τον λίγο καλύτερο άνθρωπο. Αγαπώντας πρώτα και περισσότερο τους ανθρώπους που με αγαπάνε. Γιατί με κάνουν λίγο καλύτερο άνθρωπο. Κι εγώ τους αγαπώ. Κάνοντάς τους λίγο καλύτερους ανθρώπους. Κι έτσι η αγάπη κάνει κύκλο. Και δε χρειάζεται να μετράς το χρόνο. Γιατί με την αγάπη, όταν ο χρόνος περνά, δε χάνεται και δε χάνεις. Σου προσθέτει και κερδίζεις.

Κι αυτή, είναι η πιο χρήσιμη αγάπη που έχεις να επιδείξεις στον κόσμο ολόκληρο…


Τσίου,

Ρ.

Advertisements
This entry was posted in: Σκέψεις και Λέξεις

by

Μια φορά κι έναν καιρό... ηθοποιός, με σπουδές στο marketing, παρολίγον χορεύτρια, νυν συγγραφέας κι όλα τα ονειροπόλα παρελκόμενα.

1 σχόλιο

  1. Παράθεμα: Κάπου στο δρόμο, σ’ ονειρεύτηκα | Aidonaki

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s