Σκέψεις και Λέξεις
Σχόλια 3

Η ευγνωμοσύνη δε σώζει ζωές

Ευγνωμοσύνη για τη ζωή

Τα γεγονότα απλά συμβαίνουν. Το τι απ’ όλα όσα συμβαίνουν θα καθορίσει έναν άνθρωπο να σκεφτεί, να θεωρήσει ή να αναθεωρήσει τις απόψεις του, την οπτική του ή τον ίδιο του τον εαυτό και σε ποιό βαθμό θα το κάνει, έχει κάτι το υποκειμενικό, το ανατρεπτικό και το παράδοξο πολλές φορές. Άλλωστε η σκέψη είναι ένα φαινόμενο από μόνη της. Ποιός θα ορίσει τους μηχανισμούς που την ενεργοποιούν;

Κι εγώ έχω αυτήν την κακιά συνήθεια της εποχής μας. Να σκέφτομαι. Υπέρμετρη σκέψη, σχεδόν ανυπέρβλητη. Το γράψιμο ήταν ένας τρόπος να την νικήσω. Να τη βάλω κάτω, να πάρει ένα σχήμα βρε παιδί μου, μια μορφή! Άλλες φορές, ακόμα κι έτσι, με νικούσε εκείνη πάλι. Σκέφτομαι ακόμα κι όταν κάνω καιρό να γράψω. Κι όταν γράφω πολλές φορές σταματώ να σκέφτομαι… Σε κάθε περίπτωση, ενεργοποιούνται διαφορετικοί μηχανισμοί κι ούτε εγώ τους έχω ακόμη καταλάβει. Προσπάθησα αλλά πάντα θα υπάρχει κάτι που δεν θα καταλαβαίνω.

Το επικίνδυνο είναι ότι σκέφτομαι ακόμα κι όταν περπατώ στο δρόμο ή βρίσκομαι μέσα σε κάποιο λεωφορείο. Δεν είναι λίγες οι φορές που έχω χάσει κάποια στάση γιατί ‘να μωρέ, είχα απορροφηθεί στις σκέψεις μου…’ Κι εδώ έρχεται και κουμπώνει το λαϊκό ρητό «όποιος δεν έχει μυαλό, έχει πόδια» και κάπως έτσι έχω μάθει να περπατώ την πόλη… Χάνω εύκολα το μυαλό μου μέσα στις ίδιες μου τις σκέψεις, μα περισσότερο χάνω το μυαλό μου όταν συναντώ σκέψεις άλλων ανθρώπων. Νομίζω πως έχω αποκτήσει μια καινούργια φοβία ή αλλεργία στις σκέψεις των Άλλων.

freedom is a state of mind 2

Freedom is a state of mind

Αυτοί οι Άλλοι νομίζω πως είναι περισσότερο επικίνδυνοι. Καθώς εκτός του δικαιώματος να έχει κάποιος προσωπική άποψη, υποβόσκει αυτή η δίψα της εξουσίας και της επιβολής, καθώς η κάθε σκέψη του επικίνδυνου Άλλου θέλει να τρυπώσει με τη βία μέσα στο κεφάλι σου και να το κατακτήσει.

Κι εγώ επιθυμώ, τουλάχιστον, ένα κομμάτι που μου ανήκει να παραμείνει ακόμα ελεύθερο και ανέγγιχτο. Να το πλάθω με τους τρόπους που εγώ επιλέγω. Κι αυτό είναι το μυαλό μου και οι σκέψεις του.

Μετά από αυτήν την μακρόσυρτη εισαγωγή, που είναι κι ένα ταυτόχρονο καλωσόρισμα στο καινούργιο Αηδονάκι μου και στο μελωδικό του κόσμο, έρχομαι στην απόρροια της σκέψης μου.


Δε θα γράψω κανένα όνομα. Σ’ αυτό το άρθρο δε θέλω να φτάσει κανείς λόγω ενός ονοματεπωνύμου. Οπότε και συνεχίζω. Πως πριν λίγες μέρες έφυγε βίαια από τη ζωή ένας νέος άνθρωπος και καλλιτέχνης, γενικά αποδεκτός στο ευρύ κοινό. Δεν ήξερα τα τραγούδια του. Κάνα δυο κι αυτά μισά. Για καιρό δεν ήξερα ούτε τη φάτσα του. Δεν έχω χορέψει ποτέ με τις επιτυχίες του και προφανώς ούτε και θα το κάνω. Αν κατέβαζα κανένα μπουκάλι βότκα μπορεί και να το έκανα αλλά είναι που δεν πάω στα μπουζούκια. Είναι που στο παρελθόν τα έχω σπάσει στα μπουζούκια αλλά πλέον δεν είναι του γούστου μου. Γιατί όπως και να το κάνουμε, έχω κι εγώ τα γούστα μου. Και πολλά απ’ όσα κυκλοφορούν εκεί έξω δεν είναι του γούστου μου. Όπως το να χάνεται ένας νέος άνθρωπος στα 32 του χρόνια δεν είναι του γούστου μου.

Όμως δεν είναι εκεί το θέμα. Το θέμα είναι πως ανεξάρτητα από το γούστο μου, φαινόταν όντως ένα καλό παιδί μέσα στο σκουπιδαριό της ελληνικής «καλλιτεχνίας». Και λυπήθηκα πολύ. Κι ακόμα λυπάμαι. Και η σκέψη μου συνεχίζει και τρέχει.

Πως ανεξάρτητα από τη φήμη, τα λεφτά, το όνομα ή την καταγωγή, αν σε διαπεράσει μια λάμα έφυγες και τελείωσες. Αν στουκάρεις πουθενά ή αν σε στουκάρουν. Αν σε πατήσει μια νταλίκα ή πέσει ένα ντουβάρι στο κεφάλι σου την ώρα που περπατάς αμέριμνος. Αν αρρωστήσεις ή αν πέσεις θύμα ενός ιατρικού λάθους. Ό, τι κι αν είναι, τη μια υπάρχεις την άλλη δεν υπάρχεις. Κι έχουμε εγκλωβιστεί ανάμεσα στα λεφτά, στη φήμη, στο όνομα και στην καταγωγή. Κι έχουμε προσπεράσει τη ζωή.

Μας έχουν δέσει τα χέρια για μια δουλειά και λίγα λεφτά και δεν μπορούμε να απολαύσουμε τη ζωή, ακόμα κι αν ξέρουμε πόσο εύκολα μπορούμε να τη χάσουμε. Για μένα αυτό είναι το θέμα.

this-is-how-fragile-your-life-is

aestheticblasphemy.com

Αυτό που έχουμε στα χέρια μας είναι το σήμερα. Κι ούτε καν αυτό. Το εδώ και τώρα. Αυτό το λεπτό, το δευτερόλεπτο. Καθώς η διαφορά ζωής – θανάτου μπορεί να είναι ένα και μόνο δευτερόλεπτο. Αυτό είναι που έχουμε πραγματικά και μέσα σ’ αυτό είμαστε εγκλωβισμένοι. Άλλοι μέσα στο ανικανοποίητο αίσθημά τους, άλλοι μέσα στη μισαλλοδοξία τους, άλλοι μέσα στην πραγματική απελπισία τους, οι περισσότεροι μέσα στην αδράνεια της οικονομικής ύφεσης…

Αυτό το Τώρα που γυρίζει και δεν περιμένει κανέναν. Υπάρχει για να το εκμεταλλευτούμε και να το ζήσουμε. Πολλοί ζουν στην άγνοια, άλλοι δε θέλουν, άλλοι νομίζουν πως το ζουν, άλλοι νομίζουν πως θέλουν και πολλοί περισσότεροι θέλουν αλλά δεν έχουν τη δυνατότητα. Το μυαλό τρέχει. Η καρδιά χτυπά. Όμως μυαλό και καρδιά βρίσκονται εγκλωβισμένα μέσα σε σώματα που σαπίζουν σε μια ύπαρξη χωρίς ζωή.

Ο άνθρωπος, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, ψάχνει να βρει το νόημα της ζωής. Υλικά, πνευματικά, πολιτικά, συναισθηματικά, μουσικά, αυτό που αναζητά πραγματικά είναι το νόημα της ύπαρξής του. Αυτό θέλει να ορίσει.

Για εμένα ο άνθρωπος γεννιέται ολόκληρος μα όσο μεγαλώνει τόσο σπάει σε κομμάτια. Και σε όλη του τη ζωή ψάχνει να τα βρει και να τα ενώσει. Κανένας Άλλος δεν είναι αυτός που του λείπει πραγματικά. Μεγαλώνουμε και χάνουμε τον εαυτό μας.

Όμως αυτό που προσπαθούμε να ορίσουμε, είναι κάτι που έχουμε σήμερα κι όμως δεν νιώθουμε ευγνωμοσύνη γι αυτό που έχουμε. Μεγαλώνουμε και δε νιώθουμε ευχαριστημένοι με αυτό που είμαστε, αλλά γινόμαστε κομμάτια για να ευχαριστήσουμε άλλους ανθρώπους που στο τέλος κανείς απ’ αυτούς δε θα μας ευχαριστήσει γι αυτό.


Και επανέρχομαι. Πως ο χαμός αυτού του ανθρώπου, ακόμα περισσότερο για ‘μένα που δε με συνέδεε απολύτως τίποτα μαζί του, ήταν ένα γεγονός. Όπως ένα πιο οικείο γεγονός, ήταν όταν έμαθα πρόσφατα πως έναν συμμαθητή μου από το σχολείο τον πάτησε οδοστρωτήρας την ώρα της δουλειάς… Το διανοείσαι; … Τα γεγονότα συμβαίνουν. Γεγονότα που συμπυκνώνονται και γίνονται πέτρα. Ένας γιγαντιαίος βράχος που κυλά στην κατηφόρα και παρασύρει όλες τις εγκλωβισμένες σκέψεις μου. Κι ο βράχος χρειάζεται μια σπρωξιά.  Κι αυτή ήταν μια φράση του εν λόγω καλλιτέχνη που άκουσα σε μια κάποια συνέντευξή του. Είπε, με λίγα λόγια, πως «Έχω μια καλή οικογένεια, φίλους από την παιδική μου ηλικία, έκανα το όνειρό μου πραγματικότητα. Δόξα τω Θεώ, είμαι τυχερός.»

Το άκουσα την ώρα που ήμουν στην κουζίνα κι ετοίμαζα ένα φλιτζάνι καφέ ενώ η τηλεόραση ήταν ανοιχτή. Δεν είδα εικόνα. Ούτε μπήκα στη διαδικασία να ψάξω στο διαδίκτυο να το δω. Δε θέλω. Όπως σου είπα, λυπάμαι.

Έχω πολλά πράγματα στη ζωή μου για να λυπάμαι και δε θέλω να φορτώσω τις λύπες μου. Γιατί καλώς ή κακώς έχω κι άλλη μια ιδιότητα που με κατατρέχει. Την ιδιότητα του σφουγγαριού. Απορροφώ εύκολα τον πόνο ακόμα κι όταν δεν είναι δικός μου. Αλλά μ’ αυτό θα ασχοληθούμε μια άλλη φορά…

Τώρα θα σταθώ σε αυτήν τη φράση. Δόξα τω Θεώ, είμαι τυχερός. Σ’ αυτήν τη φράση που μ’ έκανε να σιωπήσω γι αρκετά λεπτά, να κάνω βόλτες πάνω – κάτω μέσα στο σπίτι κοιτώντας γύρω μου όλα αυτά που δεν έχω – πράγματα και ανθρώπους.

Λένε πως κάθε ημέρα που ξυπνάς πρέπει να ευγνωμονείς τη ζωή για, τουλάχιστον, δέκα πράγματα. Ξυπνώ και κάθε μέρα φτάνω μέχρι το πέντε. Δεν ξέρω αν κάτι δεν πάει καλά με ‘μένα ή αν πραγματικά έχω μόνο τόσα λίγα πράγματα στη ζωή για να νιώθω ευγνωμοσύνη.

Πέρασα μια περίοδο στη ζωή μου πιστεύοντας πως ήμουν αχάριστη. Ήμουν ευχαριστημένη με αυτά που είχα, όμως ταυτόχρονα ονειρευόμουν μια νοητή ανταλλαγή όλων αυτών με όλα όσα επιθυμούσα πραγματικά. Πολλοί Άλλοι με την ταμπέλα «φίλοι» προφανώς το πίστεψαν κι αυτοί. Γι αυτό κι έπαψαν να είναι φίλοι. Διότι πίσω από αυτά που έχεις ή δεν έχεις, κανείς δεν μπορεί να γνωρίζει τι είναι αυτό που χρειάζεσαι πραγματικά. Αργότερα κατάλαβα πως δεν ήμουν αχάριστη, αλλά δυστυχισμένη. Κι έτσι, έψαξα να βρω όλα εκείνα που θα μου προσφέρουν χαρά, γαλήνη και ομορφιά.

Σε αυτήν τη λεπτή γραμμή αρχίζει το ταξίδι του κάθε ανθρώπου. Στη λεπτή γραμμή που χωρίζει αυτά που έχει και αυτά που χρειάζεται. Σ’ αυτό το ταξίδι έμαθα να νιώθω ευγνωμοσύνη. Γιατί κάθε φορά που έχανα κάτι από αυτά που είχα, κέρδιζα κάτι που είχα ανάγκη. Ξυπνούσα κάθε πρωί κι έλεγα ευχαριστώ. Ίσως να υπήρξε και κάποια μέρα που να κατάφερα να μετρήσω μέχρι το δέκα… Έλεγα ευχαριστώ για ό,τι έχω, ακόμη κι αν δεν ήταν αυτό που θέλω ή ακόμη κι αυτό που χρειαζόμουν. Έλεγα ευχαριστώ για να μπορώ να έχω τη δυνατότητα να κυνηγήσω και να βρω αυτό που χρειάζομαι.

Ευγνωμονώ τη ζωή. Την ίδια μου την ύπαρξη. Λέω ευχαριστώ για ό,τι έχω. Νιώθω ευγνώμων για τα λουλούδια, τον ήλιο ακόμα και για τη βροχή. Και συνεχίζω να χάνω περισσότερα απ’ όσα κερδίζω. Έχασα αυτά που είχα και πολλά από αυτά που χρειαζόμουν.

Το να νιώθεις ευγνωμοσύνη, λοιπόν, δε σου εξασφαλίζει μια θέση στη ζωή. Δε σου εξασφαλίζει ούτε την ίδια σου τη ζωή. Το να είσαι καλό παιδί, δε θα σε κάνει να ζήσεις μέχρι τα 100 κι ούτε θα σε κάνει να κερδίσεις πράγματα. Το να δοξάζεις τη ζωή δε θα την κάνει πιο εύκολη, ούτε θα σου εξασφαλίσει μια θέση στον παράδεισο…

Η ευγνωμοσύνη δε σώζει ζωές. Η ευγνωμοσύνη σώζει ψυχές.

Μπορεί να κάνει τον όσο χρόνο περάσεις επάνω σε τούτη τη γη ήρεμο και γαλήνιο παρά τις δυσκολίες που θ’ αντιμετωπίσεις. Η ευγνωμοσύνη μπορεί να σου αποβάλλει όλο το δηλητήριο που σ’ έχουν ποτίσει. Να μετριάσει την πίκρα, ν’ αποχρωματίσει την κακία, να σβήσει τον εγωϊσμό.

Μπορεί να σε ωθήσει να κάνεις τη ζωή σου λίγο πιο όμορφη μέσα στην ασχήμια της κι ίσως έτσι κάνεις έστω και για μια στιγμή, κάπου, κάπως, κάποιον άλλον λίγο χαρούμενο…

life-love-sun-earth

Χαφέζ -Πέρσης λυρικός ποιητής

Τσίου

Advertisements

3 Comments

  1. Παράθεμα: Οι αγάπες των σκουπιδιών | Aidonaki

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s