Σκέψεις και Λέξεις
Comment 1

Ν’ αποχαιρετάς τα σκουριασμένα όνειρα

Το πέταγμά σου

Follow my blog with Bloglovin

Προσπάθησα να πετάξω. Δεν ξέρω τί κατάφερα. Πόσο ψηλά έφτασα για τα δικά μου φτερά… Η αλήθεια είναι πως βγήκα αρκετά ταξιδιάρικο. Είναι που δεν άντεχα τα κλουβιά. Έχανα τη φωνή μου. Ήθελα να φεύγω, να χάνομαι, να ντύνομαι με χρώματα που δε θα με ξεχωρίζουν απ’ τους εχθρούς μου…

Ποτέ δεν άντεξα τους πολέμους, αν κι έδωσα αρκετές μάχες για να την ξαναβρώ. Ήθελα την ησυχία μου. Αγαπούσα το σκοτάδι και τη μοναξιά της νύχτας. Εκεί μέσα κελαηδούσα. Μακριά απ’ όλους. Μακριά από επικριτικά βλέμματα και ιδιοτελείς προθέσεις.

Τη νύχτα λεν’ πλανεύτρα μα σκέψου λίγο το εξής. Τη νύχτα οι άνθρωποι ξεγυμνώνουν την ψυχή τους. Την αδειάζουν λίγο στο σκοτάδι. Είναι ο μόνος τρόπος να δεις όταν δε βλέπεις τίποτα.

Κι εγώ μέσα της ένιωθα πάντα πιο ασφαλής. Ένιωθα πάντα πιο ικανή να ξεχωρίζω την αλήθεια. Ακόμα κι αν χρειαζόταν να θυσιάσω ένα κομμάτι απ’ τη δική μου για να την ανακαλύψω… Όχι. Δεν είναι ανώδυνη η νύχτα. Ποιος σου το ‘πε αυτό;

Το φως είναι ύπουλα επικίνδυνο. Οι άνθρωποι ξέρουν πολύ καλά να ντύνονται τη μέρα. Διαλέγουνε προσεκτικά τα ρούχα, τα χαμόγελα, τα λόγια και τις πράξεις τους για να το αποκρούσουν. Να μην αποκαλυφθούν. Και η μέρα πιο ύπουλα σε ξεγελά…

Πες μου πόσο ξεπουλάνε τα χαμόγελα οι άνθρωποι κι εσύ πόσο φθηνά εγκαταλείπεις τη φωνή σου… Έλα να κάνουμε ένα λογαριασμό, να μάθεις κι εσύ πόσο κοστίζει το ταξίδι.

Μην τα ρωτάς τα όνειρα της νύχτας. Δε θα σου απαντήσουν. Θα επιστρέψουν μόνο για να ζητήσουν το λογιαριασμό. Το κόστος της πλάνης είναι ακριβό. Πες μου μόνο πόσο ταξίδεψες για να μάθεις να ονειρεύεσαι. Πόσο ονειρεύτηκες για να μάθεις να ταξιδεύεις… Τόσο κοστίζει λοιπόν. Βρες τώρα και πόσο αξίζει.

Πώς θα το βρεις, θα μου πεις… Δεν ξέρω. Τρίψε λίγο τα χέρια σου και δες τι σου έχει απομείνει. Τι μπορείς απ’ όλα να κρατήσεις και τι μπορείς ν’ αφήσεις.

Ν’ αφήνεις. Ν’ αδειάζεις λίγο την μπαγκαζιέρα όσο ταξιδεύεις μπας και φτάσεις λίγο πιο γρήγορα. Να φεύγουνε τα βάρη, να μην τα κουβαλάς. Να τα εγκαταλείπεις. Ακόμα κι αν κάποτε τ’ αγάπησες πολύ.

Πουλάκι μου, τα όνειρα δε σέρνονται. Κι η αγάπη δεν είναι βάρος.

Να μάθεις να χαρίζεις έναν επίλογο ακόμη και στα πιο μεγάλα σου όνειρα.
Τον αξίζουν.

Κι εγώ πίστεψα πως έβαλα έναν επίλογο στη Θεά.
Όμως δυσκολεύομαι να την εγκαταλείψω.
Μα είναι απ΄τις φορές που προσπαθώ τόσο σκληρά να μην υπογράψω έτσι.
Και είναι η τελευταία που θα το κάνω.

Πολλές φορές, το να εγκαταλείπεις ένα κομμάτι του εαυτού σου, είναι μια δίκαιη πράξη για τον ίδιο σου τον εαυτό.

Ν’ αποχαιρετάς τα σκουριασμένα όνειρα που εμποδίζουν το πέταγμά σου. Γιατί είναι αυτό το όνειρο, αυτό το πέταγμά σου, που δεν αξίζει να το εγκαταλείψεις για τίποτα στον κόσμο.

Σας αγαπώ πάντα,
η Θεά.

 

Advertisements

1 σχόλιο

  1. Παράθεμα: Ένα άγριο καλοκαίρι | Aidonaki ♪♫

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s