Σκέψεις και Λέξεις
Comment 1

Η γη των ανθρώπων κι οι δρόμοι των ποιητών

People earth poets

Η γη των ανθρώπων, των ηνωμένων εθνών, των παγκόσμιων θεσμών. Σου κοστίζει, όχι μόνο να την περπατήσεις, μ’ ακόμη και να σταθείς ακίνητος πάνω σ’ αυτήν.

Είναι τόσο καυτή, όσο κι ο ήλιος το καταμεσήμερο στο απόγειο του καλοκαιριού… Αυτή η γη καίγεται και λιώνει. Γίνεται μια καυτή μάζα που κυλάει κάτω από τα πέλματά σου κι είναι έτοιμη να σε καταπιεί, κάνοντας το ουρλιαχτό του πόνου να μοιάζει μ’ ένα ήσυχο καλοκαιρινό ηλιοβασίλεμα που πνίγεται αργά στη θάλασσα… Είναι έτοιμη να σ’ εξαφανίσει.

Η γη των ανθρώπων, των παγκόσμιων θεσμών, των κατακερματισμένων ενωμένων λαών. Αυτή η γη των ανθρώπων. Να φυσήξει ένας αέρας φθινοπωρινής δροσιάς, να φέρει στα ρουθούνια μου μια γλυκιά μυρωδιά βροχής. Να πάρω μιαν ανάσα, μια βαθιά ανάσα. Ν’ ανακουφίσει αυτή η γλύκα τα εγκαύματα του φετινού καλοκαιριού. Να δροσίσει το στήθος μου, να γεμίσουν οι πνεύμονες μου. Να πάρω ανάσα.

Η γη των ανθρώπων δεν είναι στρογγυλή. Ο κόσμος δεν ενώνεται.
Δεν έχει σχήμα τώρα πια.

Κι αν η πραγματικότητα πήρε σχήμα από τα συλλογικά πιστεύω των ανθρώπων και τις παραδοχές τους ως αρχέτυπες αλήθειες, τότε χρειάζεται να παραδεχτούμε πως η πραγματικότητα που ζούμε είναι πλαστή.

Η πραγματικότητα πλάθεται από τους ίδιους τους ανθρώπους. Αμφισβητώντας το τί πιστεύεις για τον κόσμο, μπορείς να φτιάξεις μια διαφορετική πραγματικότητα. Μια άλλη θέαση του κόσμου. Κατά συνέπεια και μια άλλη ζωή επάνω σε αυτόν τον κόσμο.

Γεννηθήκαμε για πράγματα άυλα, όπως η προσφορά, η αλληλεγγύη κι η αγάπη. Και κάθε ύλη υπάρχει για να εξυπηρετεί αυτόν το σκοπό. Να ορίσει την ύπαρξή μας. Και μόνο εκεί ζει η ελπίδα. Ούτως η άλλως ο κόσμος έχει διαλυθεί…

Δεν πιστεύω στους ανθρώπους. Πιστεύω στον άνθρωπο. Στον έναν. Σ’ εκείνον που σηκώνει το βλέμμα όταν ο διπλανός του αδικείται. Σ’ αυτόν που τολμά να κοιτάξει αυτόν που αδικεί. Γιατί τα μάτια, πολλές φορές, έχουν δυνατότερη φωνή από τα λόγια.

Πιστεύω σ’ αυτόν που θα μιλήσει χωρίς φόβο για την αδικία. Στο χέρι που θα σηκωθεί και θα τη δείξει. Σ’ αυτό το χέρι που θ’ απλωθεί να προσφέρει παρηγοριά ή μια μικρή βοήθεια. Σ’ αυτόν που θα σταθεί και δε θα προσπεράσει.

Πιστεύω σ’ εκείνον που προτιμά να μοιραστεί για να υπάρχει, παρά να περιμένει με άδεια χέρια πότε θα καρπωθεί ο ίδιος το ολόκληρο. 

Σε αυτό το μεμονωμένο άτομο πιστεύω. Σε εκείνον που έμεινε μόνος. Μα ακόμα κι όταν είναι μόνος δε σκέφτεται μόνο τον εαυτό του, μα επιλέγει να δρα με συλλογική συνείδηση. Αυτό είναι για μένα συλλογικότητα και μόνο έτσι μπορεί να υπάρξει. Έτσι μπορεί να επισκευαστεί ο κόσμος.

Περπατώ, ως συνήθως ονειροπολώντας, και παρατηρώ τα ονόματα των δρόμων. Σεφέρης, Βάρναλης, Σικελιανός… Ανοίγω την πόρτα και μπαίνω σπίτι. Ανάθεμά με! Ζω μέσα στους δρόμους των ποιητών. Κλείνω την πόρτα.

Έστω κι έτσι, υπάρχω ακόμα ανάμεσά τους.
Ίσως αυτό να λέγεται ελπίδα.


Επιμένω σ’ έναν άλλο κόσμο.
Τον έχω τόσο ονειρευτεί,
τόσο πολύ έχω σεργιανήσει μέσα του
που πια είναι αδύνατο να μην υπάρχει.
– Χρίστος Λάσκαρης

Advertisements

1 σχόλιο

  1. Παράθεμα: Σε θεωρώ υπεύθυνο | Aidonaki ♪♫

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s