Σκέψεις και Λέξεις
Comment 1

Η παρτίδα στον έρωτα

Η παρτίδα

Είναι που δεν έμαθα να εκμεταλλεύομαι τους ανθρώπους. Ακόμα κι όταν μου το επέτρεπαν. Αξιοπρέπεια το λένε αυτό νομίζω. Ίσως κάπου υπάρχει κι αυτή ακόμα. Σκονισμένη ίσως, σε κάποιο λεξικό μιας άλλης εποχής… 

Ίσως, πάλι, επειδή το να επωφεληθείς από έναν άνθρωπο, ιδίως και με την άδειά του, θα επιφέρει στο μέλλον κάποιου είδους αντάλλαγμα. Κι εγώ δεν έμαθα ποτέ από τέτοιου τύπου  συναλλαγές…

Δεν ήμουν ποτέ καλή στα λογιστικά. Πάντα έψαχνα να βρω την αντιστοιχία κόστους – αξίας. Γιατί το να κοιμάσαι ήρεμα τα βράδια δεν πληρώνεται με τίποτα… Αυτή η γλύκα ν’ αδειάζεις την ψυχή σου στη νύχτα, να την ξεπλένεις με τον ύπνο, για πες, με τι ξεπληρώνεται;

Μα ξέρεις, είναι κι αυτό. Είναι το πώς θέλεις να κοιμάσαι αλλά και το πού θέλεις να ξυπνάς. Κι εδώ λίγο μπερδεύεται το πράγμα. Μπερδεύονται και οι άνθρωποι.

Και κάπου εδώ, αρχίζει το παιχνίδι. Είναι ωραίο το παιχνίδι. Όμορφο. Αρκεί να είναι καθαρό και δίκαιο. Να μπορείς ν’ απολαμβάνεις την παρτίδα δίχως να σε νοιάζει ποιος θα νικήσει ή θα χάσει. Γιατί ακόμη και τότε, ένα δίκαιο παιχνίδι θα σου προσφέρει μια δίκαιη ήττα. Κι έτσι θα σου ανήκει. Θα ‘χεις να το θυμάσαι. Όμορφο μέσα στην καθαρότητά του.

Το θέμα είναι να παίζεις τόσο όσο θέλεις, για όσο εσύ θέλεις, μέχρι εκεί που θέλεις, έχοντας εις γνώση σου τους πραγματικούς κανόνες του παιχνιδιού. Διαφορετικά τι θα θυμάσαι; Μια εικόνα διαστρεβλωμένη ενώ την ίδια ώρα άπλωναν το χέρι για να κλέψουν τη σειρά σου. Και κάπως έτσι, χωρίς καν να το καταλάβεις, καταλήγεις το παιχνίδι να γίνεσαι εσύ… Παιχνιδάκι. Έτσι για πλάκα.

Δεν έχει πλάκα. Και μη ρωτάς πώς βρέθηκες εδώ. Το θέμα είναι η παρτίδα, δεν το είπαμε; Κι η επόμενη ξεκινά πριν καλά – καλά τελειώσει η προηγούμενη…

Πες μου τι σου θυμίζει το παιχνίδι; Πόσα πράγματα αλήθεια περνούν απ’ το μυαλό σου; Ποιες εικόνες ανακαλείς από τη μνήμη σου; Για όλα αυτά που σκέφτεσαι και γι άλλα τόσα που δεν πάει ο νους σου θα μιλήσουμε απόψε.

Λατρεύω εκείνους τους ανθρώπους που σε πλησιάζουν με την αλήθεια τους. Που κάθε άγγιγμά τους ελαφραίνει λίγο την ψυχή σου. Κάθονται δίπλα σου και όχι απέναντί σου. Δεν περπατούν πιο γρήγορα από σένα. Σε περιμένουν. Και δεν περιμένουν τίποτα από ‘σένα. Ούτως η άλλως έχουν μάθει να προσφέρουν και να προσφέρονται.

Να σηκώσεις τα μάτια και ν’ αναγνωρίσεις έναν τέτοιον άνθρωπο στον καθρέφτη σου. Να κλείσεις τα μάτια. Να μη σκεφτείς. Μοναχά να οραματιστείς για λίγο, τι είδους άνθρωπος επιθυμείς να είσαι. Τι ρόλο θες να έχεις στο παιχνίδι.

Είναι αυτή η πάλη με τον εαυτό μας που διαρκεί ολόκληρη τη ζωή μας. Είναι που οι άνθρωποι προσπαθούν να χαράξουν αυτό που είναι. Να το ορίσουν. Να υπάρξουν. Είναι που καταβάθος κανείς μας δε θέλει να νικήσει. Είναι που καταβάθος όλοι μας θέλουμε να παίξουμε, να γελάσουμε. Καταβάθος όλοι θέλουμε ν’ αγαπηθούμε.

Κι η παρτίδα ξεκινά. Ρίχνεις τα ζάρια και περιμένεις. Ποιος αριθμός θα ορίσει τα βήματά σου. Ποιο άθροισμα θα χαράξει την πορεία σου.

Είναι που δεν έμαθα να παίζω με τις ψυχές των ανθρώπων.
Αυτό πάλι, πώς το λένε;

Και σ’ ολόκληρο παιχνίδι, δυο όμορφοι άνθρωποι δε συναντήθηκαν ποτέ.

Advertisements

1 σχόλιο

  1. Παράθεμα: Η δύναμη του να μη σε νοιάζει τίποτα | Aidonaki ♪♫

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s