Σκέψεις και Λέξεις
Comment 1

Η δύναμη του να μη σε νοιάζει τίποτα

Η δύναμη του να μη σε νοιάζει τίποτα

Κάντε και για μένα ένα δημοψήφισμα. Αν αξίζει να υπάρχω, να ονειρεύομαι, να ελπίζω, να δουλεύω, να χαίρομαι, να ερωτεύομαι. Αν αξίζει να με προσλάβουν, να με πληρώνουν, να με ονειρεύονται, να μ’ ερωτεύονται ή αν είμαι κι εγώ ένας ακόμα αριθμός. Μια σφραγίδα σε χαρτί. Μια φωτογραφία.

Σου είπα ότι είναι άγριο αυτό το καλοκαίρι; Είναι άγριο. Κι από λεφτά κι από αισθήματα. Γιατί είναι λεπτά τα αισθήματα μωρό μου… Ξέρεις πόσο εύκολα ξοδεύονται; Σχεδόν εξαφανίζονται. Κι έτσι αποκτάς δύναμη.

Τη δύναμη του να μη σε νοιάζει τίποτα.

Αχ αυτός ο φόβος… Αυτός ο φόβος να ζήσεις οτιδήποτε βαθιά αληθινό. Ο φόβος ν’ απαγκιστρωθείς απ’ ό, τι σου μοιάζει ασφαλές… Και δε σε νοιάζει τίποτα πια. Μόνο ανησυχείς και τρέμεις μην τυχόν και χάσεις αυτό που σε συμφέρει. Τη χαρά και την ομορφιά τη ρουφάς στα κλεφτά, μα δεν την ευχαριστιέσαι πραγματικά. Κι όσο περνάει ο καιρός γίνεσαι ανάξιος να την απολαύσεις. Κι ανάμεσα από τα δύο δε θα τη διαλέξεις. Δε σε συμφέρει λες. Δε σε βολεύει. Μα αλήθεια; Τι είναι αυτό που σε συμφέρει περισσότερο από να νιώθεις χαρά και ομορφιά; Ποιο βόλεμα νικά την ευτυχία;

Έχασαν οι άνθρωποι το θάρρος τους να ζήσουν. Δεν επιλέγουν. Κι έτσι δεν επιλέγονται.

Μάθαμε να κλέβουμε. Αυτό είναι το πρόβλημα μας. Κλέβαμε χαρές κι ομορφιές επιστρέφοντας ως θριαμβευτές στη μίζερη ζωή μας. Δε μάθαμε να τις φτιάχνουμε. Ούτε να τις κερδίζουμε. Κι όποιος δεν μπορεί να φτιάξει ο ίδιος ομορφιά, την αξίζει τη μιζέρια του.

Και μάθαμε να μη μας νοιάζει. Να μη μας νοιάζει από ποιον κλέψαμε τη χαρά. Από ποιον στερήσαμε την ομορφιά. Δε μας νοιάζει τι αφήνουμε πίσω μας. Δε μας νοιάζουν οι συνέπειες των επιλογών μας. Δεν προσέχουμε τα λόγια μας, ούτε σκεφτόμαστε τις πράξεις μας. Δε μας νοιάζει για τους ανθρώπους που έχουμε δίπλα μας, ούτε γι αυτούς που περνούν από μπροστά μας. Δε μας νοιάζει γι αυτούς που είναι στο δρόμο και δεν έχουν φτάσει ακόμα… Πόσο μάλλον για τις συνέπειες των επιλογών μας απέναντι στον κόσμο ή στη χώρα.

Κι έρχομαι εδώ για να σου πω το εξής. Ποτέ μα ποτέ στη ζωή ενός ανθρώπου το πρόβλημα δεν ήταν μόνο το χρήμα. Το πρόβλημα ποτέ δεν είναι καθαρά και απόλυτα οικονομικό. Πίσω από τα πρόσωπα θα κρύβονται πάντα πάθη, λάθη, έρωτες, εξουσίες, χειρισμοί, μίση, ζήλειες, εξάρτηση, αρρώστιες, έλλειψη, απόρριψη, μοναξιά… Το χρήμα θα έρθει για να σφραγίσει την ήδη απεγνωσμένη σου ζωή. Και δε σου μιλώ εκ του ασφαλούς. Η ίδια ιστορία εδώ και χρόνια. Ανεργία, λίγο δουλειά, ανεργία και πάλι από την αρχή. Μηδέν προοπτική και όνειρα κατεστραμμένα.

Ξέρεις πόσες φορές το χρήμα μπήκε εμπόδιο στην ευτυχία μου; Όμως ποτέ μα ποτέ το ίδιο το χρήμα δεν ήταν η αιτία της δυστυχίας μου. Αυτό προσπαθώ να σου πω.

Οι άνθρωποι προκαλούν τις πιο βαθιές δυστυχίες. Εμείς οι ίδιοι δημιουργούμε δίπλα μας δυστυχίες. Ακόμη και μέσα μας. Δε μάθαμε να επιλέγουμε την ομορφιά. Να χαρίζουμε λίγη χαρά, χωρίς στο τέλος να την παίρνουμε πάλι πίσω. Δεν αφήνουμε τίποτα πουθενά. Τα θέλουμε όλα δικά μας. Και τα μετράμε. Μην τυχόν και πέσουμε έξω στον προϋπολογισμό. Μην τυχόν και χάσουμε κάτι… Και κάθε ήττα, διαδέχεται και μιαν άλλη. Κι όλο απορούμε. Γιατί όλο μαζεύουμε και τίποτα δεν κερδίζουμε…

Ξεχάσαμε. Ότι δε μοιραζόμαστε τίποτα πια.

Μα δε μας νοιάζει. Γιατί δεν αγαπάμε την ευθύνη. Ούτε σαν άνθρωποι, ούτε σαν πολίτες. Δεν αγαπήσαμε κάτι αληθινά μέσα σ’ αυτήν την εποχή… Γενικά δεν αγαπάμε. Ξεχάσαμε ν’ αγαπάμε. Ξεχάσαμε και την αγάπη κάπου. Μέσα σε μια μίζερη ζωή. Ξεχάσαμε πως η αγάπη, η χαρά και η ομορφιά ζουν μαζί. Πως υπάρχουν μαζί και πως δε χρειάζεται τίποτα να κλέβεις.

Μόνο να πιστεύεις. Και να δημιουργείς. Γιατί αυτό που πιστεύεις, αυτό υπάρχει. Κι ό, τι δεν πιστεύεις δε σημαίνει πως δεν υπάρχει. Στην τελική, αυτό που πιστεύεις, αυτό δημιουργείς. Οπότε διαλέγεις πού και πώς θα υπάρξεις…

Διαλέγεις. Και αναλαμβάνεις την ευθύνη σου. Για τα όμορφα και τα άσχημα. Για τα σωστά και τα λάθη. Γιατί το θέμα δεν είναι αν έκανες λάθος, ούτε να μην κάνεις λάθος. Το θέμα είναι να αναλαμβάνεις την ευθύνη του. Απλά.

Τοποθέτησε όλα τα παραπάνω όπου εσύ θέλεις. Ούτως η άλλως αν θες να καταλάβεις ακριβώς τι γίνεται, δε χρειάζεται να κοιτάξεις μακριά. Μόνο να ρίξεις μια ματιά στους ανθρώπους που περνούν απ’ τη ζωή σου… Να δεις. Πόσο αληθινοί είναι; Πόσο προσφέρονται; Πόσοι δεν κλέβουν τη χαρά σου; Πόσοι φτιάχνουν ομορφιά;

Πόσο τους νοιάζει;

Αυτή είναι η δύναμη του να μη σε νοιάζει τίποτα.
Κάνεις τους άλλους να νιώθουν ένα τίποτα και στο τέλος γίνεσαι ένα τίποτα κι εσύ.

Ο Νίτσε μας προειδοποίησε.
Κι επειδή τώρα έχουμε πόλεμο, ρίξε και μια ματιά στον έρωτα για να δεις τί έχει να γίνει στον πόλεμο…


Το ‘χα πει ένα βράδυ, αλλά δεν τ’ άκουσε κανείς.
Και κανείς δε θα το θυμάται.
Γι αυτό θα σου το πω κι εσύ να το θυμάσαι.

Αν είναι να χρεοκοπήσουμε, ας χρεοκοπήσουμε μαζί.
Αν είναι να πεθάνουμε, ας πεθάνουμε μαζί.
Αν είναι να ζήσουμε, ας ζήσουμε μαζί.
Ίσως έτσι αγαπηθούμε λίγο πιο πολύ.
Κι ίσως έτσι θυμηθούμε.
Ποιοι πραγματικά είμαστε.

Advertisements
This entry was posted in: Σκέψεις και Λέξεις

by

Μια φορά κι έναν καιρό... ηθοποιός, με σπουδές στο marketing, παρολίγον χορεύτρια, νυν συγγραφέας κι όλα τα ονειροπόλα παρελκόμενα.

1 σχόλιο

  1. Παράθεμα: Η γη των ανθρώπων κι οι δρόμοι των ποιητών | Aidonaki ♪♫

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s