Μιλάμε Ελεύθερα
Comment 1

Σε θεωρώ υπεύθυνο

Γιάννης Ρίτσος Μην τους φοβάσαι

Τόσα χρόνια ακούω πως δεν είμαστε αντάξιοι των προγόνων μας. Ότι πατάμε επάνω στις δάφνες τους κι ότι αυτό που είμαστε σήμερα δεν έχει σχέση με αυτό που μας δίδαξε η Ιστορία ότι είμαστε.

Λυπάμαι γι αυτό που πιστεύεις ότι δεν είσαι Έλληνα κι Ελληνίδα… Κι αν το πιστεύεις, ακριβώς γι αυτό το λόγο δεν είσαι και δεν πρόκειται να γίνεις. Τόσα χρόνια ακούω πως δεν αξίζουμε το φως κι ας το μοιράσαμε εμείς στον κόσμο.

Ε, ήρθε η ώρα λοιπόν. Να ρίξουμε λίγο φως. Να φανούμε αντάξιοι. Γράφουμε Ιστορία και δεν το έχουμε καταλάβει…  Σε ποιο σημείο της Ιστορίας εσύ επιλέγεις να σταθείς; Μπροστά η πίσω από το φως;

Η γενιά της κρίσης μεγάλωσε. Πάτησε τα 30 και δεν κατάφερε τίποτα. Ήταν οι άνεργοι εκείνοι νέοι. Που τώρα είναι πάλι άνεργοι αλλά σε λίγο θα πάψουν να καταχωρούνται ως νέοι. Κλεμμένα χρόνια. Ποιος θα μου τα επιστρέψει;

Η γενιά αυτή έγινε εξπέρ στα αδιέξοδα, στις κρίσεις πανικού και στην κατάθλιψη. Μορφώθηκε περισσότερο από τους γονείς της, μα έζησε και απέκτησε λιγότερα κι από τους φτωχούς της μεταπολίτευσης. Όσοι είχαν μια γερή πλάτη να τους στηρίξει στέκονται ακόμη. Όσοι δεν είχαν, έχουν χάσει τη χώρα κάτω από τα πόδια τους εδώ και χρόνια. Γι αυτό κι εγώ, δε θέλω τώρα να μου μιλάς για το στέρεο έδαφος της Ευρώπης – πόσο μάλλον αυτής της χώρας. Έχει διαλυθεί αυτή η χώρα, δεν το ‘χεις καταλάβει;

Από τα πρώτα ενήλικα χρόνια μου, δε θυμάμαι κάτι που να μοιάζει τόσο φυσικό ώστε να μπορώ να σου το περιγράψω… Σπούδασα μέσα στη δίνη του φαίνεσθαι. Όσοι δεν παίζαμε αυτό το παιχνίδι μέναμε στην απ’ έξω. Κι όταν αυτή η φούσκα έσκασε, ξαφνικά, το να δυσκολεύεσαι έγινε mainstream…

Κι όμως, αρχίσαμε κάπου να γινόμαστε λίγο άνθρωποι. Αρχίσαμε να ξερνάμε τ’ απόβλητα της δεκαετίας του ’90, αυτά που ‘χαμε καταπιεί αμάσητα σαν σκουπιδοφάγοι. Θυμίζουμε έστω λίγο εκείνες τις περιγραφές; Αυτές που άκουγα απ’ τη μάνα μου για τη ζωή της δεκαετίας του ’70… Ήταν φτωχοί μα ζούσανε, παρ’ όλες τις κοινωνικές δυσκολίες που αντιμετώπιζαν. Άλλη εποχή για ‘μας. Άλλη χώρα. Μια ξένη χώρα.

Η γενιά αυτή απομονώθηκε. Αποξενώθηκε. Με μια μικρή λεπτομέρεια. Εσύ την απομόνωσες αυτήν τη γένια, με τις επιλογές σου όλα αυτά τα χρόνια. Κι έρχεσαι τώρα να μου πεις ότι σκέφτεσαι το καλό των παιδιών σου; Δεν ξέρεις ποιο είναι το καλό των παιδιών σου. Ο Έλληνας δεν έμαθε να είναι ποτέ καλός γονιός. Ποτέ δεν τον ενδιέφερε με τι είναι το παιδί του ευτυχισμένο και ποτέ δεν το άφηνε να το διαλέξει. Τα έχεις ήδη καταστρέψει τα παιδιά σου Έλληνα…

Έγινα εσωτερική μετανάστρια τα τελευταία επτά χρόνια. Μέσα σ’ όλα αυτά, θυμάμαι μόνο δύο επίσημες προσλήψεις κι όταν πληρωνόμουν για λίγους μήνες κανονικά νόμιζα ότι κάποιος μου κάνει πλάκα. Δεν κατάφερα να πετύχω αυτά που ονειρεύτηκα. Δε βαριέσαι… Τουλάχιστον ακόμα και μέσα στη δίνη της οικονομικής κρίσης βρήκα το θάρρος έστω να τα κυνηγήσω.

Από το Μάιο γνωρίζω την απόλυση μου. Αύριο την υπογράφω. Δε λυπάμαι. Δε θα ‘χω λεφτά, αλλά έτσι κι αλλιώς δεν μου άρεσε και τόσο αυτή η δουλειά… Κι εγώ θέλω να ζω και να μου αρέσει. Όχι να επιζώ. Ο ίδιος φαύλος κύκλος των τελευταίων ετών συνεχίζεται. Για πόσο; Απάντησε μου για πόσο;

Κι έρχεσαι τώρα να μου πεις εσύ να φοβηθώ; Τι άλλο να φοβηθώ; Δε φοβάμαι φίλε μου. Ανησυχώ μα δε φοβάμαι. Κι εσένα σε βαρέθηκα. Βαρέθηκα αυτόν τον μίζερο φόβο σου που τον σερβίρεις ως λογική και σοβαρότητα. Σε βαρέθηκα και σε σιχάθηκα. Αυτή είναι η χώρα που μισώ.


«Ενηλικιώθηκα με το ευρώ, μεγάλωσα με το ευρώ, αλλά δεν κατάφερα τίποτα με το ευρώ.  Κι εγώ θέλω να ζω και να μου αρέσει. Όχι να επιζώ.
Αυτή είναι η χώρα που μισώ.»


Η τελευταία ελεύθερη στιγμή που θυμάμαι, ήταν γύρω στα δεκατέσσερά μου, έχοντας για χαρτζιλίκι ένα χαρτονόμισμα των 500 δραχμών. Μας έφτανε για ένα γύρο σουβλάκι, ένα αναψυκτικό και περίσσευαν και ρέστα. Ένα χρόνο μετά ήρθε το χάος. Ενηλικιώθηκα με το ευρώ, μεγάλωσα με το ευρώ αλλά δεν κατάφερα τίποτα με το ευρώ. Γι αυτό σε θεωρώ υπεύθυνο για τ’ αδιέξοδα που αντιμετώπισε η γενιά μου. Και θα σε θεωρήσω υπεύθυνο και για όλα όσα αδιέξοδα της δώσεις από ‘δω και πέρα.

Της έκλεψες τα πιο ανέμελά της χρόνια, τώρα θα της στερήσεις και τα πιο δημιουργικά. Γι αυτό μας φωνάζουμε χαμένη γενιά. Χαθήκαμε ανάμεσα σε δυο άλλες, έτσι, χωρίς να σημαίνουμε τίποτα. Δε γαμιέται… Τι σε νοιάζει;


«Γι αυτό θα σε θεωρήσω υπεύθυνο. Που δε θα βρω ποτέ δουλειά, που δε θα κάνω ποτέ παιδιά, που θ’ αναγκαστώ να μεταναστεύσω στο εξωτερικό κι αν δεν τ’ αντέξω αναγκαστώ ν’ αυτοκτονήσω.»


Γι αυτό θα σε θεωρήσω υπεύθυνο. Που δε θα βρω ποτέ δουλειά ή στην καλύτερη θα πηγαίνω από κωλοδουλειά και σε κωλοδουλειά, που δε θα κάνω ποτέ παιδιά και θα συνεχίσω να ζω με τη μάνα μου ως τα 40, που μέσα σ’ όλα αυτά δεν έχω καν την επιλογή να ζω με κάτι που αγαπώ, που θ’ αναγκαστώ να μεταναστεύσω στο εξωτερικό, κι αν δεν τ’ αντέξω αναγκαστώ ν’ αυτοκτονήσω.

Αυτή είναι η διακήρυξή μου. Και τη θεώρησα χρέος μου προς τα παιδιά που θα ‘ρθουν. Ίσως έτσι τους μάθουμε ποια είναι η πραγματική αξία της ζωής κι ίσως αύριο όλα να είναι λίγο καλύτερα…

Advertisements

1 σχόλιο

  1. Παράθεμα: Η δύναμη του να μη σε νοιάζει τίποτα | Aidonaki ♪♫

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s